Kościół parafialny pod wezwaniem św. Marcina w Siemianówce koło Lwowa.

Siemianówka leży 24 km na południowy zachód od Lwowa, w odległości 5 km od Szczerca. Według późnego zapisu wieś została założona przez Macieja ze Smolicy (Polska) w r. 1397.

Wieś była własnością królewską. W rękach Potockich Siemianówka pozostawała od r. 1693 do r. 1786, kiedy zostala przejęta przez austriacki skarb państwa. W r. 1828 majątek nabyl Antoni Kriegsbaher.

Kolejnymi właścicielami byli Otton Hausner, Dawid Abrahamowicz, Kazimierz Sulatycki, wreszcie jego córka Maria Santi.

Pierwsza erekcja parafii w Siemianówce miała nastąpić w r. 1460, a w każdym razie w r. 1469 wymieniony jest tamtejszy kościół parafialny i pleban.

W r. 1532 kościół w Siemianówce został przyłączony jako filia do parafii w Szczercu. W r. 1556 Zygmunt August wydał przywilej odnowienia parafii, a w r. 1588 jej uposażenie poszerzył Zygmunt III Waza.

W r. 1587 beneficjum szczerzeckie wraz z Siemianówką zostało włączone do uposażenia sufraganów lwowskich, co potwierdził Zygmunt III w r. 1618. Kościół w Siemianówce pozostawał jednak nadal w zależności od parafii w Szczercu przynajmniej do r. 1763.

Od r. 1765 parafia siemianowiecka działała już jako samodzielna placówka w ramach dekanatu gródeckiego, a od r. 1843 do w. XX należała do dekanatu szczerzeckiego.

Od pocz. XVIII do końca w XIX okręg parafialny nie uległ zmianie i obejmował: Siemianówkę, Chrusno, Dobrzany i Miłoszowice, a w okresie międzywojennym ponadto Wieniawę i Dornfeld (Chrusno dzieliło się w tym czasie na Stare i Nowe).

W XVIII w. przy kościele w Siemianówce działały bractwa: Imienia Jezus, Różańcowe oraz Najśw. Panny Marii. W r. 1932 erygowano Bractwo Matki Boskiej Szkaplerznej oraz Apostolstwo Modlitwy.

W r. 1741 w Siemianówce istniał szpital, ale nie miał żadnych dochodów ani zapisów.

Nowy, murowany kościół został ufundowany przez Aleksandra Jana Potockiego, wówczas wojewodę smoleńskiego, oraz jego żonę Teresę z Tarłów (Polska).

Świątynia została konsekrowana 11 października 1722 r. przez sufragana lwowskiego Jana Feliksa Szaniawskiego.

Teresa Potocka, a następnie jej syn Józef z żoną Pelagią systematycznie dbali o stan budowli i wzbogacali jej wyposażenie.

Na pocz. w. XIX kościół w Siemianówce był w złym stanie, zwłaszcza fasada, pozbawiona w wielu miejscach tynku. W r. 1823 po raz pierwszy odnotowano murowaną dzwonnicę, która potrzebowała pilnie naprawy.

Losy kościoła w następnych dziesięcioleciach są mało znane. Wiadomo jedynie, że w r. 1862 Józef Balicki, miejscowy gospodarz i naczelnik gminy ofiarował do ołtarza gł. obraz Matki Boskiej, ozdobiony metalową, pozłacaną sukienką, który wkrótce stał się wizerunkiem powszechnie czczonym.

W r. 1889 sprawiono nową ambonę, a przed r. 1892 organy, wykonane przez firmę Jana Śliwińskiego ze Lwowa.

W r. 1907 planowano rozbudowę kościoła, prac remontowych jednak nie przeprowadzono, pomimo zgromadzenia funduszy.

W czasie II wojny światowej Siemianówka była silnym ośrodkiem polskiego ruchu oporu. Wielkie straty poniosła wieś, spalono wówczas kilkanaście domów, w tym plebanię.

Kościół został zamknięty w maju r. 1946. Przez pewien czas nabożeństwa odprawiano w jednym z domów.

Większość parafian wraz z ostatnim administratorem parafii, ks. Adamem Habratem, wyjechała na Dolny Śląsk i osiedliła się w Jodłówce (obecnie Doboszowice), dokąd trafiła też część wyposażenia kościoła:

•        obraz Matki Boskiej z ołtarza gł.;

•        mała monstrancja;

•        2 kielichy;

•        puszka;

•        część szat liturgicznych;

•        chorągwie kościelne.

Jedną monstrancję przekazano do kościoła w Trzebnicy. Dzwony zakopano przed kościołem.

Kościół, w którym w okresie powojennym mieścił się magazyn nawozów sztucznych oraz garaż kołchozowy, trzykrotnie uległ pożarowi, utracił wieżyczkę na sygnaturkę i dach.

Wierni odzyskali świątynię w r. 1990 i wkrótce podjęli jej gruntowny remont, a 20 lipca 1991 kościół został poświęcony przez biskupa Rafała Kiernickiego.